სომხური გამოცემა «Առավոs//არავოტი» საქართველო-რუსეთის 2008 წლის ომთან დაკავშირებით მთავარი რედაქტორის, არამ აბრამიანის ავტორობით სტატიას აქვეყნებს, რომლის ქართულენოვან ვერსიას საინფორმაციო სააგენტო "ნიუსპრესი" გთავაზობთ:

ცხრა წლის წინათ სამხრეთ კავკასიაში მოხდა. ჩვენს და აზერბაიჯანს შორის მიმდინარე ომის გარდა, რომელიც 1991 წელს დაიწყო მთიანი ყარაბაღის გამო, რეგიონში კიდევ ერთმა ომმა იფეთქა, ამჯერად უკვე საქართველოსა და რუსეთს შორის, რომელიც, შეიძლება ითქვას, ელვისებური იყო და აშკარად გამოირჩეოდა მხარეთა უთანასწორობით. „ხუთდღიანი ომის“ ყველაზე ლოგიკური ინტერპრეტაცია, ჩემი აზრით, შემდეგში გამოიხატება: ამერიკელებმა „წააქეზეს“ მიხეილ სააკაშვილი სამხრეთ ოსეთის პრობლემა ძალისმიერი ფორმით გადაეწყვიტა, თან მათ კარგად ესმოდათ, რომ ამით იგი პრობლემას ვერ მოაგვარებდა - რუსეთი ჩაერეოდა, სამაგიეროდ ვაშინგტონს რუსეთის დადანაშაულების კიდევ ერთი მიზეზი ექნებოდა. მიხეილ სააკაშვილი ამგვარ სიტუაციაში იმდენად გულუბრყვილო და ახლომხედველი აღმოჩნდა, რომ ეს ნაბიჯი გადადგა - იმედოვნებდა, რომ „დასავლეთი დაეხმარებოდა“. დიახ, დასავლეთი დაეხმარა, მაგრამ მხოლოდ „მორალურად“, რუსეთმა კი სრულიად პროგნიზირებულად იმოქმედა - ისევე, როგორც ყოველი იმპერია იმოქმედებდა: ისარგებლა მომენტით და საქართველოს თავს დაესხა, შეიჭრა ქვეყნის ტერიტორიაზე და გორამდეც კი მიაღწია, შემდეგ კი იურიდიულად აღიარა იმ სეპარატისტული რეგიონების დამოუკიდებლობა, რომლებიც ისედაც არ იყვნენ საქართველოს ხელისუფლების კონტროლის ქვეშ.
საბოლოო ჯამში, რა დაკარგა და მიიღო საქართველომ ომით?
ა) დაკარგა თავისი ორი რეგიონი; ბ) სრულიად გათავისუფლდა რუსეთისაგან და დასავლურ სახელმწიფოს აშენებს;
რა მიიღო და რა დაკარგა რუსეთმა?
ა) რუსეთმა დაიკმაყოფილა თავისი იმპერიული ამბიციები, მსოფლიოს "კუნთების ძალა" აჩვენა, შური იძია დაუმორჩილებელ ქართველებზე, მაგრამ სამაგიეროდ ზურგზე მძიმე ლოდები წამოიკიდა - მოსკოვი იძულებულია ოკუპირებულ რეგიონებს ასვას და აჭამოს, რომლებშიც ბარდაკია, განსაკუთრებით ერთ-ერთში, რომ თვით რუს ტურისტებსაც კი კლავენ და ძარცვავენ; ბ) რუსეთმა დაკარგა საქართველო არა მხოლოდ როგორც მოკავშირის, არამედ მეგობრული სახელმწიფოს სახითაც.
ძნელია იმის თქმა, რამდენად კმაყოფილნი არიან ამგვარი სიტუაციით რუსეთისა და საქართველოს მოქალაქეები. ვფიქრობ, რუსების უმრავლესობას ეს ყველაფერი ნაკლებად აღელვებს, ქართველები კი, მთლიანობაში, თავს მოგებულად გრძნობენ. ასევე შემიძლია ვთქვა, რომ ამგვარი სიტუაცია მუდმივად არ გაგრძელდება იმ უბრალო მიზეზით, რომ რუსეთი სამხრეთ კავკასიაში სამუდამოდ ვერ დარჩება. დღეს ბევრი თვლის ასეთ პროგნოზს სრულიად დაუჯერებლად, მაგრამ ადრეც ხომ ბევრს მიაჩნდა სსრ კავშირის დაშლა წარმოუდგენლად? რუსეთში უკვე ისმის ხმები, რომ დავანებოთ თავი ჩვენს მეზობლებს, დავივიწყოთ უაზრო იმპერიული ამბიციები და ჩვენივე საშინაო პრობლემების მოგვარებას შევუდგეთო. თანაც მსგავსი მოსაზრებები აქვთ არა მხოლოდ „დემოკრატებს“ და „მედასავლეთეებს“, არამედ იმ ადამიანებს, რომლებიც „ფანქრით და ქაღალდით ხელში“, ქვეყნის ეკონომიკურ, პოლიტიკურ და ცივილიზებულ რესურსებს ითვლის.
იმპერიის როლში ყოფნა, ყველა თვალსაზრისით, ძვირი სიამოვნებაა.



http://www.aravot.am/2017/08/10/901772/