"სომხეთის ინტელექტუალური ელიტა თანდათანობით აცნობიერებს იმ იზოლაციის მნიშვნელობას, რომელშიც ერევანი თავისივე პოლიტიკის გამო მოექცა. ეს კიდევ ერთხელ დადასტურდა სამხრეთ კავკასიის ინფრასტრუქტურული პროექტის - ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის ექსპლოატაციაში შესვლის ფონზე"-ამის შესახებ აზერბაიჯანულ გამოცემა «Эхо»-ს მიერ გამოქვეყნებულ მასალაშია საუბარი.

საინფორმაციო სააგენტო "ნიუსპრესი" გთავაზობთ ტოფიგა კასიმოვას ავტორობით გამოქვეყნებული მასალის შემოკლებულ ვერსიას:

სომხეთში გამოჩნდნენ ისეთი „ექსპერტები“, რომლებიც აუდიტორიას საქართველოს ჯავახეთის რეგიონში „თურქულ-აზერბაიჯანული გავლენის გაძლიერებით“ აშინებენ. ერთ-ერთი ასეთი პიროვნებაა ვაგე სარგსიანი, რომელსაც „საქართველოს საკითხების ექსპერტად“ მოაქვს თავი და საშინელ სურათს ხატავს: რკინიგზის ახლოს, ახალქალაქი-ნინოწმინდას გზატკეცილთან დიდი ტერმინალი და სავაჭრო ცენტრი შენდება, რაც „ჯავახკში“ თურქულ-აზერბაიჯანული სამუშაო ძალის მოყვანას გამოიწვევს. ეს ნიშნავს, რომ ჯავახეთში მუსულმანური მოსახლეობა გაჩნდება და ამით სომხეთი თავის ერთადერთ ქრისტიანულ საზღვარს დაკარგავს, თურქეთი და აზერბაიჯანი საქართველოს ამ ნაწილშიც - ჯავახკშიც გაბატონდებიან, ბლოკადა გაძლიერდება. ეჭვგარეშეა, სომხეთის ტვირთების მოძრაობა საფრთხის წინაშე დადგებაო.

სომხურ-ამერიკული უნივერსიტეტის მეცნიერ-თანამშრომელი, ისტორიკოსი და აღმოსავლეთმცოდნე ვაგრამ ტერ-მათევოსიანი კი ამბობს, რომ სომხეთის პრეზიდენტი სერჟ სარგსიანი აუცილებლად უნდა ჩავიდეს ჯავახკში და იქ თავის ქართველ კოლეგას გიორგი მარგველაშვილს უნდა შეხვდეს. „ბოლოსდაბოლოს, ჯავახკში, ლევონ ტერ-პეტროსიანის გარდა, არცერთი ჩვენი პრეზიდენტი არაა ნამყოფი. სერჟ სარგსიანის ჩასვლა სიგნალი იქნება თურქეთისა და აზერბაიჯანის ხელისუფლებისათვის, რომ ჩვენ ჯავახკში სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ინტერესები გვაქვს. არავის არ უნდა მივცეთ იმის უფლება, რომ რკინიგზის ტერმინალის მშენებლობით იქაური ჩვენი თანამემამულეების მომავალს საფრთხე შეექმნას“, - აცხადებს სომეხი მეცნიერი. კიდევ ერთი საკითხია ჯავახეთში სომხეთის გენერალური საკონსულოს გახსნის მოთხოვნაც, რომელმა დროებით უკანა პლანზე გადაიწია.

მოკლედ, ეს ყველაფერი რომ პოლიტიკურ ენაზე გადავთარგმნოთ, გამოდის, რომ სომხეთიდან ჯავახეთში სეპარატისტულ გამოსვლების პროვოცირებას ცდილობენ.

როგორც ჩანს, ერევანში არ უფიქრდებიან, თუ რას ნიშნავს მათთვის ეს ყველაფერი. საქართველო, უეჭველია, სომეხთა ამბოხების ჩაქრობას მოახერხებს, მაგრამ სომხეთის საზღვარსაც, ალბათ, დახურავს. ჯერ კიდევ არის იმის შანსი, რომ ერევნის ოფიციოზის კაბინეტებში ასეთ პერსპექტივას ვიღაც მაინც გააცნობიერებს. სომხეთს სხვა გზა არ აქვს - მისი უსაფრთხოებისათვის ახლა ყველაზე უკეთესია იდგეს და წყენა მდუმარედ ყლაპოს. ერევანმა ასევე თავი შეიკავოს მკვეთრი მოძრაობისაგან, რათა საკუთარ თავს რაიმე ფარსაგი არ დამართოს.