რუბრიკა "15 კითხვის" სტუმარია ბიძინა ივანიშვილის ყოფილი მრჩეველი, ექსპერტი გია ხუხაშვილი:

_ ბატონო გია, ექსპერტის გადმოსახედიდან, როგორ შეაფასებთ საქართველოში მიმდინარე პოლიტიკურ პროცესებს, რა საფრთხეებისა და გამოწვევების წინაშე დგას დღეს ჩვენი ქვეყანა?
_ ყოვლისმომცველი კითხვაა. დღეს, როგორც ჩანს, მთავარი საფრთხეები, გლობალურ პოლიტიკაში შექმნილი ვითარებიდან გამომდინარეობს. ზოგადად, სამყარო იცვლება, რამაც გარკვეულწილად, ქვეყანაში არსებული პროცესის ფორსირება მოახდინა. ამან, ერთი მხრივ, პოზიტიური როლი ითამაშა _ პროცესი დააჩქარა, მაგრამ მეორე მხრივ, გაზარდა რისკები. ხელისუფლებას მეტი მობილიზება მართებს, რათა ერთი მხრივ, ეს გზა ღირსეულად გაიაროს, ხოლო მეორე მხრივ, მუდმივად, შესაძლო საფრთხეების პრევენციაზე იმუშაოს. ანუ, დღეს, ხელისუფლების პასუხისმგებლობა ძალიან მაღალია. უკრაინაში მიმდინარე მოვლენები ჩვენზე ირიბ გავლენას მოახდენს, რადგან ამ დიდ გეოპოლიტიკურ თამაშში ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ელემენტი ვართ. რაც შეეხება შიდა პოლიტიკურ ვითარებას, ჩვენთან, სამწუხაროდ, ევროპული დემოკრატიისთვის დამახასიათებელი მულტიპარტიული დემოკრატია აქ ვერ ჩამოყალიბდა. პრინციპში, ადგილობრივი არჩევნები, ხელისუფლების დიდი უპირატესობით გამარჯვებისთვის წინასწარაა განწირული, ოღონდ არა იმიტომ, რომ ხელისუფლებას მოსახლეობასთან პრობლემა არ აქვს, არამედ იმიტომ, რომ სრულფასოვანი ალტერნატივა არ არსებობს. ერთადერთი ორგანიზებული ძალა `ნაცმოძრაობაა~, რომლის ნდობის კრედიტი პრაქტიკულად, ამოწურულია. ეს, რა თქმა უნდა, ქვეყნის განვითარების გადავადებას ახდენს, რაც პრობლემაა. გარდა ამისა, ჩემი სუბიექტური აზრით, ხელისუფლებას დინამიურობა, ეფექტურობა აკლია. პოლიტიკური პროცესი, ჯერჯერობით, ისევ ივანიშვილის ნიშნით იმართება. ხელისუფლება კომფორმისტულ პოზიციაშია _ გადაწყვეტილებების მიღებაში მონაწილეობს, მაგრამ ამაზე პასუხისმგებლობას არ იღებს და ცდილობს ეს მოვალეობა ბიძინა ივანიშვილს აჰკიდოს. ივანიშვილი ამისგან გათავისუფლებას ცდილობს. სწორედ ამის პრეცენდენტი იყო, მისგან საქართველოს პრეზიდენტის ღიად გაკრიტიკება. ამით ხაზგასმით ითქვა, რომ იგი უკვე მზადაა კრიტიკული დამოკიდებულება ღიად გამოხატოს და ხელისუფლებას საშუალებას აძლევს თავისუფალად იცუროს. აი, ასეთი ვითარებაა დღეის მდგომარეობით. აქვე უნდა აღინიშნოს შემდეგიც: პირველ ეტაპთან შედარებით, ხელისუფლებასა და საზოგადოებას შორის კომუნიკაცია შესუსტებულია, შეიმჩნევა გარკვეული ოპონირებაც, რაც სასურველი არაა, სჯობს, ხელისუფლება ხალხთან თანამშრომლობის რეჟიმში დაბრუნდეს, როგორც ეს თავიდან იყო.
_ რამდენად მისაღებია დღეს არსებული პოლიტიკურ ძალთა სპექტრი და რას იტყვით არსებულ საკადრო პოლიტიკაზე?
_ რთული სათქმელია, ჩვენ გაუგებარი, ბუნდოვანი კონტურების მქონე კოაბიტაციის პირობებში ცხოვრება მოგვიწია. ერთი მხრივ იყო სამართლიანობის აღდგენაზე მოთხოვნა, ხოლო მეორე მხრივ, კოაბიტაცია, რა მიმართულებითაც მყარი, ზუსტი სტრატეგია არ ჩანს. რაც შეეხება საკადრო პოლიტიკას, ეს ჩვენი რეალობაა, რომელსაც ვერსად გაექცევით. ასევე ვერ გაექცევი ურთიერთობების იმ ინსტიტუტს, რაც ქვეყანაში ტრადიციულადაა დამკვიდრებული. რის მიხედვით კეთდება არჩევანი? _ ამას რამდენიმე ფაქტორი განსაზღვრავს _ სანდოობა, წესიერება, პროფესიონალიზმი. ბალანსი ამ სამ ფაქტორს შორის, ხშირ შემთხვევაში, დარღვეულია, პრიორიტეტები არასწორადაა განსაზღვრული. რა თქმა უნდა, ამ მხრივ, შეცდომები არის.
_ მართლა იყავით თუ არა 1 ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ მოსული ხელისუფლების `რუხი კარდინალი~?
_ ეს ძალიან გადაჭარბებული შეფასებაა. რა თქმა უნდა, ასე არაა. მეტსაც გეტყვით, 2 ოქტომბერს გამოვაცხადე რომ პოლიტიკიდან წავიდოდი, რაც ნამდვილად ჩემი სურვილი იყო. არჩევნებამდე ვთქვი _ პოლიტიკური ციკლის დასრულებისთანავე წავალ-მეთქი იმიტომ, რომ მე, პოლიტიკოსი არ ვარ. სამწუხაროდ, წასვლა ვერ მოვახერხე _ აღმოჩნდა, რომ პოლიტიკაში შესვლა ადვილია, გამოსვლა კი რთული. ამისთვის გარკვეული პერიოდი დამჭირდა. რა თქმა უნდა, ხელისუფლებაში ბოლო ადამიანი არ ვყოფილვარ, მაგრამ ის, რომ რაღაც გადაწყვეტილებებს ვიღებდი, რითაც პრინციპულ გავლენას ვახდენდი, - ეს მოსაზრება, გადაჭარბებულია. დიახ, შიდა წრეში ვტრიალებდი, მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებაში ვმონაწილეობდი, მაგრამ დამერწმუნეთ, `რუხი კარდინალის~ ტიტული ლეგენდაა და მეტი არაფერი. ამ ლეგენდას, ჩემი ოპონენტები, ხშირ შემთხვევაში, კონკრეტული ინტერესებით კულტივირებდნენ, რითაც ჩემი იმიჯის ფორმირებას ცდილობდნენ. ვიღაცამ ეს დაიჯერა, ვიღაცამ არა. გეტყვით, რომ ეს სისულელეა, ასე ნამდვილად არ იყო.
_ ვალერი გელბახიანმა განაცხადა, რომ ბადრი პატარკაციშვილის ქვრივმა ინა გუდავაძემ, ბადრის უკანონო შვილი მემკვიდრეობის გარეშე დატოვა. როგორც პატარკაციშვილების ოჯახთან დაახლოებულმა პირმა, რა იცით ამის შესახებ?
_ რამდენადაც საქმის კურსში ვარ, ეს სიმართლე არაა. ეს ბიჭი ყველა საოჯახო ღონისძიებაში ჩვეულებრივად მონაწილეობს და ასეთი რამის მოგონება არაკეთილსინდისიერია. გელბახიანი მსგავს საქმეებში ქექვით არაკეთილსინდისიერად იქცევა, ეს ორღობის დედაკაცის ჭორაობას წააგავს. ზოგადად, გელბახიანზე, მის მორალურ-ზნეობრივ პორტრეტზე, მაღალი აზრის ისედაც არ ვარ.
_ რაც შეეხება `იმედთან~ დაკავშირებულ თემას, პატარკაციშვილის ოჯახი სააკაშვილთან გარიგებაში შევიდა?
_ ეს შეთანხმება ნამდვილად მოხდა. ეს მორალურ ასპექტში განსახილველი საკითხია: _ ვიღაც გააკეთებდა ამას, ვიღაც _ არა. პირადად, შეიძლება მსგავსი ნაბიჯი არ გადამედგა იმიტომ, რომ ასეთი ადამიანი ვარ. მაგრამ, მეორე მხრივ, წარმოიდგინეთ რა დღეში აღმოჩნდა პატარკაციშვილის ოჯახი, ისინი `იმედის~ ჩათვლით, ყველაფერს კარგავდნენ. ხომ გვახსოვს, რა მეთოდებით მოქმედებდა მაშინდელი ხელისუფლება?! ამიტომ, მათ ამ შეთანხმებას ხელი მოაწერეს. თუმცა მანამდე საკმაოდ დიდხანს იბრძოდნენ. საბოლოო ჯამში გადაწყვიტეს, რომ ბრძოლას აზრი არ ჰქონდა, რადგან მათზე ზემოქმედებას ხელების გადაგრეხვის მეთოდით ახდენდნენ, ოჯახის ძალიან ბევრ წევრს პირდაპირი ფიზიკური საფრთხე ექმნებოდა და ა.შ. ამიტომ ოჯახი ამ მორიგებაზე წავიდა, რაც, რა თქმა უნდა, ლამაზად არ გამოიყურება, მაგრამ განკითხვა ძალიან რთულია. ჩვენ რომ მათ მორალი ვუკითხოთ, თავად უნდა ვიყოთ უფრო მაგრები. ის ადამიანები, რომლებიც ამ ოჯახს აკრიტიკებენ, დარწმუნებული ვარ, ამ ვითარებაში, ბევრად უარესად მოიქცეოდნენ. მათ ქონების ნაწილი შეინარჩუნეს და უბრალოდ, `იმედი~ დათმეს. დღეს, ამ კუთხით, სამართლიანობა აღდგა, `იმედი~ პატრონს დაუბრუნდა, ასე, რომ ინცინდენტი ამოწურულია.
_ ბატონო გია, თქვენსა და ბიძინა ივანიშვილს შორის ურთიერთობის დაძაბვაზე ბევრს საუბრობენ. რამდენად შეესაბამება ეს სიმართლეს და თუ სიმართლეა, რა გახდა ამის მიზეზი?
_ მოდით ასე ვთქვათ, ურთიერთობებში სირთულეები ყოველთვისაა. ჩვენ ვნახეთ, რომ ივანიშვილს ურთიერთობებში სირთულეები პრეზიდენტთანაც აქვს. ეს ჩვეულებრივი ადამიანური ურთიერთობაა. შემიძლია ერთი რამ გითხრათ, ჩვენ საქმიანი ურთიერთობა, აღარ გვაქვს, ასე ერთობლივად გადავწყვიტეთ. პოლიტიკოსი არ ვარ და პოლიტიკიდან გავედი. მე, ჩემი ცხოვრება მაქვს. თუმცა ერთად იმდენად მძიმე პერიოდი გავიარეთ, დამერწმუნეთ, ერთმანეთთან ჩვენი პირადი დამოკიდებულება, ამ ყველაფერზე მაღლა დგას. რამდენად ხშირად ვხვდებით ან არ ვხვდებით, ეს ჩვენი პირადი საქმეა. როგორც აღვნიშნე, საქმიანი ურთიერთობა აღარ გვაქვს, აქ არ არის არანაირი ფუნდამენტური კონფლიქტი. კამათი ყოველთვის გვქონდა, წინასაარჩევნო პერიოდამდეც და მერეც, ეს წმინდა ადამიანური ჯანსაღი ურთიერთობა იყო. იგი, დღეს ისეთივე ძვირფასია ჩემთვის, როგორც აქამდე იყო. რაც გადავიტანეთ, ამის წაშლა, უბრალოდ, შეუძლებელია. ამ საკითხზე ზოგი შეთქმულების თეორიას ავითარებს, ეს მათი უფლებაა. ჩემი პირადი დამოკიდებულება ბიძინა ივანიშვილთან არ შეცვლილა. არ მინდა პათეტიკაში გადავვარდე, მაგრამ ბიძინა ივანიშვილთან საკუთარი სიცოცხლით ვარ დავალებული.
_ბატონო გია, თქვენი მისამართით არაერთი ბრალდება ისმოდა. გაბრალებდნენ აგენტობასაც. თავიდან თქვენ ამ ბრალდებებს ყურადღებას არ აქცევდით, მაგრამ მერე განაცხადეთ, რომ სასამართლოში საქმეს აღძრავდით. თუ შეიტანეთ სარჩელი და ვის წინააღმდეგ?
_ მოგახსენებთ, რომ მაგალითად ელისო კილაძე ჩემი ბიოგრაფი გახდა. გეტყვით, რა სიტუაციაა: პირველ რიგში, უნდა აღინიშნოს, რომ ეს წმინდა წყლის ინსინუაციები და აბსოლუტური ტყუილია. გარკვეული პერიოდი თმენის ვალდებულება მქონდა და ჩუმად ვიყავი. დღეს, მაგალითად, ლაშა ამირეჯიბის წინააღმდეგ სარჩელი მაქვს შეტანილი და სასამართლოს გადაწყვეტილებას ველოდები. ჩემი მისამართით ბევრი ბრალდებაა, ერთიც რომ დადასტურდეს, მზად ვარ პასუხისმგებლობა ყველაფერზე ავიღო. რაც შეეხება ელისო კილაძეს, ეს, რაღაც, უცნაური მოვლენაა, მან ვალდებულება აიღო, რომ ყოველ კვირაში ყველა თემაზე ჩემზე სიბინძურე წეროს. ბოლო თემა ლევან ჩიტაძეს უკავშირდებოდა. არადა ჩიტაძე მხოლოდ ერთხელ მყავს ნანახი და მის მიმართ გარკვეული პრეტენზიები მაქვს. აბსოლუტური აბსურდია, თითქოს ჩიტაძე ჩემთან თანამშრომლობდა. თუ გახსოვთ, ერთ-ერთი ჟურნალისტი, რომელმაც ჩემზე მორიგი სიბინძურე დაწერა, ინფორმაციის მიმწოდებელ წყაროდ სწორედ ჩიტაძეს ასახელებდა. მაგრამ, ელისო კილაძე, როგორც ჩანს, ვიღაცის დავალებას, შეკვეთას ასრულებს, ჩემი თემა ძალიან უცნაურად, ისტერიულად აქვს ჩახვეული. ელისო კილაძესთან დაკავშირებით უფრო სხვა გეგმები მაქვს, ბევრად უფრო მძიმე, ვიდრე ლაშა ამირეჯიბის შემთხვევაში. ლაშა ამირეჯიბთან პრობლემას ვერ ვხედავ, უბრალოდ, მინდა ის თავად დარწმუნდეს ბრალდებების აბსურდულობაში და ამის უარყოფა მოახდინოს. ვფიქრობ, მას ამ ინფორმაციას უყრიდნენ, არწმუნებდნენ, რომ ეს ასე იყო, იგი კი გამოდიოდა და ახმოვანებდა. მინდა, მან, უბრალოდ, ამის დენონსირება მოახდინოს. ვუბრუნდები ელისო კილაძეს, აქ უფრო მძიმე შემთხვევასთან გვაქვს საქმე, მაქვს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ იგი გარკვეული ჯგუფების დაკვეთას ასრულებს. აქედან გამომდინარე, ვაგროვებ მასალებს, ჩემი შესაძლებლობის ფარგლებში წინასწარ მოკვლევასაც ვატარებ, რათა შემდეგ თუ საჭირო გახდა გამოძიებას საქმე გავუადვილო, მაქსიმალური ინფორმაცია მივაწოდო. ვფიქრობ, მხოლოდ სასამართლოში სარჩელის შეტანით არ დავკმაყოფილდები, ალბათ, პრეტენზია სავარაუდო დანაშაულთან დაკავშირებით მექნება _ ხომ არ დგას ამის უკან რაღაც ტიპის ინტერესი და გარკვეული ჯგუფის დაკვეთა. მაქვს გარკვეული მასალები, კიდევ ვაგროვებ, ცოტა კიდევ ილაპარაკოს, ეს ყველაფერი ჩემთვის დამატებითი ინფორმაციის წყაროა, რის საფუძველზეც კიდევ რაღაცას მოვიკვლევ და როცა დრო დადგება, ალბათ, პროკურატურას მივმართავ და შესაბამის მასალებს მივაწვდი იმასთან დაკავშირებით, თუ რასთან გვაქვს რეალურად საქმე. ამას იმიტომ არ ვაკეთებ, რომ მე მეხება. ვფიქრობ, ქვეყანაში, ასეთი ტიპის მედია-ქილერების ეპოქა, რომლებიც შეკვეთას იღებენ და ცდილობენ ადამიანები გაანადგურონ, უნდა დამთავრდეს. უნდა გვესმოდეს, რომ 21-ე საუკუნეში ადამიანის სიტყვით მოკვლა ბევრად უფრო ადვილია, ვიდრე ტყვიით. შესაბამისად, ეს არანაკლებ უფრო მძიმე დანაშაულია, ვიდრე ტყვიით მოკვლა. სიმართლე გითხრათ, პოლიტიკაში ყოფნისას კანი გავისქელე და ამ დარტყმებს ადვილად ვუძლებ, მეტიც, კონტრ-დარტყმებისთვისაც ვემზადები. ეს დარტყმები ისეთი მარტივი არ იქნება, როგორც მას ჰგონია, ეს ბევრად უფრო მძიმე იქნება, მაგრამ სამართლის სფეროს არ გავცდები. ელისო კილაძესთან პოლემიკაში შესვლას არ ვაპირებ, ასეთ ადამიანებთან დიალოგს არ ვმართავ ისევე, როგორც ღირსეული ხელისუფლებები არ ელაპარაკებიან ტერორისტებს.
_ წეღან ახსენეთ ბიძინასთან შეხვედრა ჩვენი პირადი საქმეაო, მაგრამ მაინც როდის შეხვდით მას ბოლოს და რა თემაზე ესაუბრეთ?
_ როგორც აღვნიშნე, მასთან საქმიანი კომუნიკაცია არ მაქვს. ეს მხოლოდ ივანიშვილთან ურთიერთობას როდი ეხება. საკუთარ თავს კარანტინი გამოვუცხადე. მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლებაში უმრავლესობა ჩემი მეგობარია, მათთანაც შევწყვიტე კონტაქტი. ყოფილა შემთხვევა, მინისტრებს დაურეკავთ და არ მიპასუხია. იმიტომ, რომ ამის გარეშე პოლიტიკიდან გამოსვლა შეუძლებელია. ბიძინა ივანიშვილთან საქმეზე ურთიერთობა ტაბუირებულია. თუმცა ეს პირად ურთიერთობებს არ ეხება. მაგალითად, ცოტა ხნის წინ მას დაბადების დღეEჰქონდა და მივულოცე. მისი პიროვნება, ოჯახი, ჩემთვის ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საქმეზე საუბარი. მას თავის გზა აქვს, მე _ ჩემი. მომავალში თუ ეს გზები კიდევ გადაიკვეთება, ამით მხოლოდ ბედნიერი ვიქნები.
_ როგორ შეაფასებთ, ივანიშვილის პრეზიდენტთან დაპირისპირებას?
_ დეტალებში შესვლა არ მინდა, მაგრამ ძალიან კარგი რამ მოხდა და ამას დასაბამი ისევ და ისევ ივანიშვილმა მისცა. დასაწყისში ვახსენე, რომ ხელისუფლება მთლიანად კომფორმისტული გახდა. ისინი გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობენ და პასუხისმგებლობის გადაბარებას მთლიანად ივანიშვილზე ცდილობენ. ამ ადამიანებს ივანიშვილის უზარმაზარი მორალური ვალი აქვთ იმიტომ, რომ მათი ხელისუფლებაში ყოფნა მთლიანად ბიძინას დამსახურებაა. ივანიშვილმა, სხვათა შორის, პრემიერ-მინისტრიც გააკრიტიკა, უფრო რბილად, მაგრამ მთავარ პროკურორთან დაკავშირებულ უფრო მწვავე საკითხზე. ამით ყველას აჩვენა, რომ მზადაა ხელისუფლების ამა თუ იმ შტოს ხელმძღვანელი ღიად აკრიტიკოს და მათი პასუხები მოისმინოს. ამით მან ქვეყანაში კონსტიტუციური წესრიგის დამყარებისკენ უბიძგა. მარგველაშვილის პასუხი ღირსეული იყო. თუ მარგველაშვილი მანადე ფორმალურად იქნა არჩეული, იმ დღეს ნამდვილი პრეზიდენტი დაიბადა, რომელიც თვითონ იღებს გადაწყვეტილებებს და მასზე პასუხსაც თავად აგებს. ანუ იგი ბიძინას ჩრდილიდან გამოვიდა.
_ რა არის თქვენი სამომავლო მიზნები?
_ კვირაში ერთხელ პრესაში ვწერ. გარდა ამისა, წიგნის წერა დავიწყე, თავიდან უფრო პუბლიცისტური მიმართულება მინდოდა, მერე მხატვრულისკენ გადავიხარე იმიტომ, რომ მინდა დოკუმენტალისტიკას ავცდე და უფრო მეტი ფანტაზია ჩავაქსოვო. სამომავლოდ, არ გამოვრიცხავ ჩემი აქტიურობის ხარისხის გაზრდას. ეს დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ განვითარდება პროცესები.
_ ბატონო გია, თქვენ "ცოდვებით დამძიმებული" ბიზნესმენებისგან "აღსარებებსაც" იბარებდით. რა გაგრძელება მოჰყვა ამას?
_ ეს ჩემივე ტერმინი იყო, რის ნეგატიურად გამოყენებასაც შეეცადნენ. იმ პერიოდში კვლევას ვატარებდი, დაახლოებით კი ვიცოდი როგორი იყო ხელისუფლებისა და ბიზნესის ურთიერთობის ანატომია, მაგრამ მინდოდა ბიზნესმენებისგან კონკრეტული დადასტურება მიმეღო. ეს დიალოგი მათი სურვილით ხდებოდა, ჩემი სურვილით არავის შევხვედრილვარ. ვცდილობდი მათთვის ამეხსნა, რომ მხოლოდ ბაზართან ჰქონდათ საქმე (კარგი გაგებით) და ხელისუფლებასთან მეგობრობა დასრულდა. ისინი თავის ისტორიებს ყვებოდნენ, თუ რა მდგომარეობაში იყვნენ ამ ხნის მანძილზე. მათი მონაყოლიდან საკმაოდ სოლიდური მასალა დამიგროვდა. აღსარება იმიტომ ვახსენე, რომ ამ შემთხვევაში, იძულებას ადგილი არ აქვს. მათ ჰქონდათ კითხვები, მე _ პასუხები. სულ ორი-სამი თემა იყო, რაშიც მონაწილეობა მივიღე: საკითხი სახელმწიფო სიკეთის მიტაცებას ეხებოდა. სხვა შეხება ბიზნესთან მოლაპარაკების ან ცვლილებების თაობაზე, არ მქონია. ახალი ხელისუფლება მძიმე არჩევანის წინაშე იდგა _ თუ როგორ მოეხდინა, ამ კუთხით, სამართლიანობის აღდგენა. ხელისუფლება ძალისმიერი მეთოდებით რომ წასულიყო, რაც ფორმალურად სწორი იქნებოდა, ამას შეიძლება არა მხოლოდ კონკრეტული ეკონომიკური სისტემების დაძაბვა, არამედ სერიოზული ეკონომიკური რყევაც გამოეწვია. ბევრი ალბათ, მეტყვის, რა უფლება გქონდა აღსარებებს რომ იბარებდი, ეს ხომ სასამართლოს, პროკურატურის განსახილველიაო, კი ბატონო, ამ კუთხით, კრიტიკა გასაგებია, მაგრამ უნდა გავითვალისწინოთ ისიც, თუ რა ვითარებაში ვიყავით.
_ როგორც თქვით, პოლიტიკაში მობრუნებას არ აპირებთ, თუმცა გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ყალიბდება პოლიტიკური ჯგუფი თქვენი, გოგა ხაინდრავასა და ლევან გაჩეჩილაძის თაოსნობით და ლევანი მერობას აპირებსო. რამდენად Aშეესაბამება ეს სიმართლეს?
_ ეს იმდენად არასერიოზულია, რა უნდა ვთქვა. კიდევ ერთხელ ვამბობ, პოლიტიკაში შებრუნებას არ ვაპირებ. მე არ ვარ პოლიტიკოსი. ეს ერთი და მეორეც, ჩემი მხრიდან გამორიცხულია ბიძინა ივანიშვილისა და ამ პოლიტიკური გუნდის წინააღმდეგ რაღაც ნაბიჯის გადადგმა. მე მისი ნაწილი ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს პოლიტიკური პროცესებისგან გამიჯნული ვარ, პასუხისმგებლობას მაინც ვგრძნობ. არც გოგა და ლევანი არიან პოლიტიკოსები და არც ისინი აპირებენ რაიმეს. გოგა ჩემი მეგობარია და ამას არც ვმალავ. ლევანსაც ვხვდები-ხოლმე, სახლშიც არის ჩემთან ნამყოფი. შეიძლება ვიღაცამ დაინახა რომ შემოდიოდა და ამაზე ააგო რაღაც. ეს სრული აბსურდია. ისე დაბეჯითებით წერდნენ რომ ლევანი რაღაცას აპირებს, ვკითხე კიდეც, რა სისულელეაო მიპასუხა, თვითონაც არაფერს აპირებს და რატომ გვაძალებენ, არ ვიცი.
_ თქვენ თავის დროზე განაცხადეთ, რომ საქართველოში სარეკლამო ბაზარი ერთ ან ორ არხზე მეტს ვერ დააკმაყოფილებს. თქვენი აზრით, მედია ისევ პოლარიზებულია?
_მოდით ორი-სამი, ასე ვთქვათ. ძალიან მწირი ბაზარი გვაქვს. ყოველ შემთხვევაში, დღეის მდგომარეობით, ეკონომიკის განვითარება ტელევიზიების სრულფასოვნად შენახვის საშუალებას არ იძლევა. შესაბამისად, ჩნდება პოლიტიკურ კომპონენტზე ტელევიზიების დაფინანსების მოთხოვნილება. პოლიტიკური კომპონენტის შემოტანა უკვე ქმნის იმ არაჯანსაღ ვითარებას, რომელსაც საბოლოო ჯამში ესა თუ ის მედია საშუალება პროპაგანდის რეჟიმში გადაჰყავს. ეს რეალობაა. თუმცა, გარკვეული რეორგანიზაციის შემთხვევაში, ბაზარმა შეიძლება მეტი არხიც აიტანოს, თუ გაიაფდება სერვისის მიწოდება, რაც აგრეთვე ძალიან რთულია. ჩვენ ისეთი ტელევიზიები გვაქვს, რომლებიც გაუმართლებლად ბევრს ხარჯავენ. ეს სამწუხარო რეალობაა და სიმართლე არ ვთქვათ? შესაბამისად, თუ ჩვენ გვინდა, რომ მედია პოლიტიკური ინტერესისგან გამიჯნული იყოს, ეს მწვავე პროცესი გარდაუვალია. მედიაში პოლიტიკური ინვესტიციაც შესაძლებელია, მაგრამ ეს გამჭირვალე უნდა იყოს. აშშ_ში ყველამ იცის რომელი მედია რომელ პოლიტიკურ ძალას უჭერს მხარს, საზოგადოებაც დასკვნას ამის მიხედვით აკეთებს. ისეთი მედია, რომელიც გარკვეული პოლიტიკური ინტერესიდან ფინანსირდება, ობიექტურობაზე თავს არ უნდა დებდეს. აი, ესაა, სხვა არაფერი.
_ უფრო მსუბუქ თემებზე გადავიდეთ. რას ნანობთ, ან რას შეცვლიდით 15-20 წლით უკან დაბრუნება რომ შეგეძლოთ?
_ არაფერს იმიტომ, რომ ძალიან საინტერესო ცხოვრება მქონდა. ფაქტობრივად, ყველა პროცესის, რევოლუციის რაღაც დოზით თანამონაწილე ვიყავი. რა თქმა უნდა, შეცდომები დამიშვია, მაგრამ სისტემური არა. სამწუხაროდ, ყველა ციკლში დიდ იმედებს და დიდი შემართებას, დიდი იმედგაცრუება მოჰყვებოდა ხოლმე და მუდმივ ოპოზიციონერად ჩამოვყალიბდი, რომელიც ყოველთვის გამარჯვებულ მხარეს იდგა, მაგრამ გარკვეული პერიოდის შემდეგ ჩემი ხასიათიდან გამომდინარე ყოველთვის ოპონირების განწყობაზე ვიყავი, რადგან იდეალური მთავრობა მინდოდა, ასეთი რამ კი არ არსებობს. შეიძლება პოლიტიკური დისიდენტიც მიწოდოთ. დღესაც იგივე ხდება ჩემი ბუნებიდან გამომდინარე ხელისუფლებასთან თანაარსებობა არ შემიძლია. მინდა ყველაფერი სწრაფად და იდეალურად იყოს. სინამდვილეში, ასე არ ხდება. ვფიქრობ, საკმარისი ძალაუფლება მქონდა და აღმომაჩნდა მორალური ძალა, რომ ამ ძალაუფლებაზე უარი მეთქვა. ეს ისეთი ხიბლია, რაზეც პრაქტიკულად, უარის თქმას ვერავინ ახერხებს, მე კი შევძელი.
_ და ბოლოს რას ეტყვით ჩვენს მკითხველს და როგორ შეაფასებთ რუბრიკას?
_ რუბრიკა ძალიან საინტერესოა. მკითხველს ვეტყოდი, დაკვირვებით იკითხოს. ასეთ თემებს ალბათ, ის ადამიანი კითხულობს, რომელიც თავის ქვეყნის ბედითაა დაინტერესებული, თავის შეხედულებები აქვს. მათ, პირველ რიგში, ვუსურვებდი, იდეალურთან მიახლოებულ საქართველოში ეცხოვროთ და ვეტყოდი, რომ კარგად დააკვირდნენ მოვლენებს, ერთი წყაროთი არ დაკმაყოფილდნენ, ყოველთვის შეეცადნონ იმაში, რასაც კითხულობენ თავიანთი ინტელექტის ნაწილი ჩადონ, ისწავლონ ბწკარებს შორის კითხვა. სამწუხაროდ, საქართველოში ეს ჯერ კიდევ საჭიროა. ყველას ვუსურვებდი, იმ მასალას რომელსაც კითხულობენ, საკუთარი ანალიზი დაურთონ.

თათული ლორთქიფანიძე
საინფორმაციო სააგენტო "ნიუსპრესი"