რუბრიკა „15 კითხვის'' სტუმარია უფლებადამცველი დიმიტრი ლორთქიფანიძე:

- ბატონო დიმა, ამჟამად, რომელ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში ხართ?
-ამჟამად არცერთ პოლიტიკურ ორგანიზაციას არ წარმოვადგენ. თავის დროზე გახლდით პოლიტიკური გაერთიანება „საქართველოს გზა“-ს დამფუძნებელი და პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარე.
- თქვენ არჩევნების პერიოდში „თავისუფალ საქართველოსთანაც“ იყავით, რა მოხდა შემდეგ, რატომ წამოხვედით?
-კახა კუკავას პოლიტიკურ გაერთიანებასთან მე წინასაარჩევნო ალიანსი მქონდა, რომელიც როგორც 1 ოქტომბრის საპარლამენტო, ისე შუალედურ არჩევნებში მონაწილეობას მოიცავდა. ამ პერიოდში, სახალხო დამცველის თანამდებობის დაკავების მიზნით, ვცდილობდი მეაქტიურა, რის გამოც, საქართველოს მასშტაბით სახალხო მხარდაჭერის მოპოვების კუთხით კამპანიას ვაწარმოებდი. თუმცა, ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა, რომ „ქართული ოცნების“ უმრავლესობას პარლამენტში მხარი ჩემთვის დაეჭირა.
-ცნობილია, რომ თქვენ თავდაპირველად, „ქართული ოცნების“ კოალიციაშიც მოიაზრებოდით, პირადად გქონდათ შეხვედრები ბიძინა ივანიშვილთანაც. რა მოხდა შემდგომ, რატომ აღმოჩნდით კოალიციის მიღმა?
- იმისათვის რომ ჩემი პასუხი საგნობრივი და დასაბუთებული იყოს, პირველ რიგში, გეტყვით რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით საქმის კურსში იყვნენ: გია ხუხაშვილი, დავით საგანელიძე, ზაქარია ქუცნაშვილი, გელა ხვედელიძე და გია ვოლსკი. ამ ადამიანებთან ინტენსიური მოლაპარაკებები მქონდა. ისინი დაადასტურებენ, რომ „ქართული ოცნების“ წინასაარჩევნო კამპანიაში, ძალიან აქტიურად ვმონაწილეობდი. როგორც პარლამენტის წევრს და ფრაქციის - „ერთობა სამართლიანობისთვის“ თავმჯდომარეს, „ქართული ოცნების“ შტაბიდან ხშირად მთხოვდნენ ამა თუ იმ ცხელ წერტილში მივსულიყავი, სადაც „ნაცმოძრაობის“ ზონდერ ჯგუფები „ქართული ოცნების“ აქტივისტთა დაშლის მიზნით საკმაოდ რადიკალურ გადაწყვეტილებებს იღებდნენ. ტყიბულში, ელისო ჩაფიძესთან ერთად, ერთი კვირის მანძილზე სოფელ-სოფელ დავდიოდი, რომელიც, ალბათ, დაადასტურებს საარჩევნო კამპანიაში ჩემს აქტიურ ჩართულობას. ასევე, დავდიოდი ხულოში, ხაშურში, ქარელში, გორში. ამ ყველაფერს ცენტრალური შტაბიდან მთხოვდნენ, რასაც მაია ცქიტიშვილი დაადასტურებს, რომელიც ადმინისტრაციის ხელმძღვანელია. ამას იმის შინაგანი რწმენით ვაკეთებდი, რომ სწორ გზას ვადექი - ივანიშვილის გამოჩენის შემდეგ გაჩენილი შესაძლებლობა, არსებული ტირანია მოგვეშორებინა, ხელიდან არ უნდა გაგვეშვა. ამიტომ ეს იყო ჩემი მოწოდება. ივანიშვილისა და ჩემს ბოლო შეხვედრაზე, (ერთმანეთს სულ ოთხჯერ შევხვდით), გადაწყდა, რომ წყალტუბოს რაიონში მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი ვიქნებოდი. აღნიშნული გადაწყვეტილება პოლიტსაბჭოსთან შეთანხმდა, რომელსაც უკლებლივ ყველა ესწრებოდა. მათ შორის: ძმები ბერძენიშვილები, თინა ხიდაშელი, დავით უსუფაშვილი, ირაკლი ალასანია, მანანა კობახიძე და თვით ბიძინა ივანიშვილიც. ყველას თანდასწრებით, ივანიშვილმა განაცხადა, რომ მე წყალტუბოს რაიონის მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი ვიყავი და მათ ჰკითხა, ჰქონდათ თუ არა ჩემთან შეკითხვები. შეკითხვები არ იყო, გარდა ერთისა, რომელიც თინა ხიდაშელმა დასვა: - თუ რა იქნებოდა წყალტუბოს სამომავლო ბედი და იქნებოდა თუ არა ის საერთაშორისო მნიშვნელობის სამედიცინო კურორტი. ამის შემდეგ ბატონმა ბიძინამ კანდიდატად წარდგენა მომილოცა და მე პოლიტიკური საბჭო დავტოვე. ამის შემდეგ მე წყალტუბოს საარჩევნო შტაბიდანაც დამირეკეს და კანდიდატობა მომილოცეს, რაც ნიშნავდა, რომ ეს ინფორმაცია ცენტრალური შტაბიდან იყო მიწოდებული. ჩემდა გასაკვირად, მესამე დღეს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ წყალტუბოს მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატად პაატა ზაქარეიშვილია წარდგენილი. მართალი გითხრათ, მქონდა მოლოდინი, რომ ბატონი პაატა, წმინდა ეთიკის თვალსაზრისით, დამირეკავდა და მომხდართან დაკავშირებით კომენტარს გააკეთებდა, მაგრამ ასე არ მოხდა. ჩამოვედი თბილისში და შევეცადე ზემოჩამოთვლილ პირებთან გამერკვია, თუ რა მოხდა სინამდვილეში, თუმცა სამწუხაროდ, აღნიშნულზე პასუხი ვეღარ მივიღე.
ერთადერთი, გია ხუხაშვილმა მითხრა, რომ ჩემი ჩამოცილება, პოლიტიკური საბჭოს გადაწყვეტილების მიუხედავად, დაკავშირებული იყო იმასთან, რომ მე არცერთი პოლიტიკური პარტიიის წევრი არ ვიყავი და რომ ეს ადგილი, პოლიტიკური პარტიების კვოტა იყო. ასევე, მითხრა ისიც, რომ „რესპუბლიკურ პარტიას“ განზრახული ჰქონდა, ეს კვოტა პარტიული უპირატესობიდან გამომდინარე აეთვისებინა. ეს ყველაფერი შიდა კოალიციური გადაწყვეტილება იყო. ხუხაშვილმა ისიც მითხრა, რომ თითქოს, თინა ხიდაშელს უთქვამს: - კოალიცია, დიმა ლორთქიფანიძის განცხადებების გამო, მუდმივი თავის მართლების რეჟიმში ვერ ჩადგებაო. იგულისხმებოდა, სექსუალური უმცირესობების თემა. სხვა განმარტებები არ მიმიღია. ბოლო შეხვედრა საგანელიძესთან შედგა, რომელიც ყველაფრის გარკვევას შემპირდა, მაგრამ შემდეგ აღარაფერი უთქვამს. ამის შემდეგ კახა კუკავასთან ალიანსში შევედი. შემდეგ კი ბედი სახალხო დამცველის ვაკანტური თანამდებობის დასაკავებლად ვცადე. აქაც გაუგებარი რამ მოხდა: სამთვიან მარათონში ყველა კანდიდატი ვიღებდით მონაწილეობას. შედეგი იყო ის, რომ ქართველი საზოგადოების აბსოლუტური უმრავლესობის ნდობა დავიმსახურე. „ქართული ოცნების“ ცენტრალურ შტაბში, ჩემი კანდიდატურის მოთხოვნით, 72 ათასი ხელმოწერა შევიდა. გარდა ამისა, „კვირის პალიტრა“დამოუკიდებელ გამოკითხვას აწარმოებდა, რომლის შედეგები არცერთმა საინფორმაციო საშუალებამ არ გაახმაურა. ამ გამოკითხვით ყველა დანარჩენ ხუთ კანდიდატს 67%-იანი უპირატესობით ვუგებდი. „კვირის პალიტრამ“ ნომინაციაში, წლის საუკეთესო უფლებადამცველი, როგორც გამარჯვებულს, პრიზიც გადმომცა. ესეც არსად გახმაურებულა. შედეგი ანტიდემოკრატიული იყო, რადგან სახალხო დამცველი გახდა ადამიანი, რომელსაც არცერთი საათი დანარჩენ კანდიდატებთან ერთად დისკუსიაში არ გაუტარებია. ანუ ამ ხუთეულიდან ლიდერის ხელოვნურად ჩამოცილება მოხდა, რომელსაც ხალხის მხრიდან მხარდაჭერა ჰქონდა. ჩნდება კითხვა, მაშინ რაღას გვაწვალებდნენ და რაღაზე ხარჯავდნენ საჯარო რესურსს? ესეც გაუგებარია.
-რაც შეეხება სექსუალურ უმცირესობებს, მათ მიმართ თქვენი დამოკიდებულება ცნობილია. ზოგიერთი კი იმასაც ამბობს, რომ სახალხო დამცველის კანდიდატობის პერიოდში თქვენ თქვით, რომ მათ უფლებებს არ დაიცავდით. როგორია რეალობა?
-ეს სიცრუეა. ჩემი საადვოკატო პრაქტიკიდან არაერთი მაგალითი შემიძლია დაგისახელოთ, როდესაც სექსუალურ უმცირესობებს მიკუთვნებული კონკრეტული პირების უფლებებს ვიცავდი. სხვათა შორის, ეს იმ პირობებში, როდესაც ზოგიერთი ადვოკატი მათი უფლებების დაცვაზე უარს აცხადებდა. მათ შორის არიან ძალიან ცნობილი ადამიანები, რომელთაც კონკრეტული სისხლის სამართლის დარღვევიდან გამომდინარე პრობლემა ჰქონდათ და დაცვას ითხოვდნენ. რა შუაშია აქ სექსუალური ორიენტაცია? აქ საუბარია ადამიანის უფლებების დაცვაზე, რაზეც უარი არასდროს მითქვამს და მათ უფლებებს მომავალშიც დავიცავ. მაგრამ არსებობს უფლებები, რომელიც ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის, გაეროს ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციითაა აღიარებული, ასევე, საქართველოს კონსტიტუციის მე-14-ე მუხლით, რომელიც ღიად აცხადებს, რომ ნებისმიერი ადამიანი კანონის წინაშე თანასწორია.
თუმცა სხვა საკითხია, ზოგიერთი საერთაშორისო ინსტიტუტის მხრიდან სექსუალური უმცირესობების ინტერესების ლობირება. ვგულისხმობ, იმ მრავალმილიონიან გრანტებს, რომლითაც ისინი ლობირებენ ინტერესებს და არ იცავენ უფლებებს. რა არის ჭეშმარიტად უფლების დაცვა? - ის, რომ რაიმე ნიშნით დისკრიმინაცია არ მოხდეს, მათ შორის, სექსუალური ნიშნით. ასეთი ადამიანებისთვის საადვოკატო მომსახურება ძალიან ხშირად გამიწევია. როცა ისინი სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში გარკვეულ დისკრიმინაციას განიცდიდნენ, მათივე თხოვნით სასულიერო პირებისთვისაც ბევრჯერ, მიმიმართავს. ყოველთვის დავიცავ ნებისმიერი ადამიანის უფლებას, რაც ჩვენი კონსტიტუციით და საერთაშორისო სამართლებრივი აქტებითაა გაწერილი, მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიმეორებ, ეს არ ნიშნავს, იმას, რომ სხვამ თავისი ინტერესების ხარჯზე საზოგადოებრივი ინტერესების იგნორირება მოახდინოს.
- „ნაცმოძრაობის“ დროს ადამიანის უფლებებს აქტიურად იცავდით. ახლა ხელისუფლება შეიცვალა და საინტერესოა, რამდენად კმაყოფილი ხართ სამართლიანობის აღდგენის პროცესით?
-მე რომ მაშინ „ქართული ოცნების“ წევრი გავმხდარიყავი, პირდაპირ ვაცხადებ, რომ დღეს, მათი წევრი აღარ ვიქნებოდი გამომდინარე იქედან, რომ არცერთი დაპირება არ შესრულდა. ელემენრატული სამართლიანობაც კი არ აღმდგარა. 22 256 განცხადებიდან, რომელიც მთავარ პროკურატურაში სამართლიანობის აღდგენის მოთხოვნითაა შესული, თეა წულუკიანის განცხადებებიდან თუ ვიმსჯელებთ, არათუ სამომავლოდ არ განიხილება, არამედ საერთოდ, პოლიტიკური დღის წესრიგიდან მისი ამოღების მცდელობასაც კი აქვს ადგილი. როგორც ჩანს, დღეს, პარლამენტი, მთავრობაც და უმრავლესობაც თავში ხელს ირტყამს ერთი რამის გამო, როგორ მოუვიდათ, რომ 200 პოლიტპატიმარი აღიარეს. ვინაიდან 200 პოლიტპატიმრის სპეციალური დადგენილებით აღიარება სახელმწიფოს პირდაპირ ავალდებულებს, რომ შემდგომში, როგორც ევროპის წევრმა სახელმწიფომ, ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეასაც აღნიშნული დადგენილების ჭეშმარიტება შესაბამისი რეზოლუციით აღიარებინოს, რასაც ხელისუფლება არ ჩქარობს. ყველა ის პირი, ვინც უკანონოდაა მსჯავრდებული და პოლიტპატიმრის სტატუსით სარგებლობს, სამართალს ვერ აღწევს, მათი ქონება დღესაც დაყადაღებულია და მასზე სააღსრულებლო წარმოებები ხორციელდება, ეს ხომ უსამართლობის კვინტენსენციაა. გარდა ამისა, მოსამართლეები ვინც უკანონო, პოლიტიკურად მოტივირებული განაჩენები გამოიტანეს, ნაცვლად იმისა, რომ დღეს ციხეში იყვნენ, - წინაურდებიან. ეს ნონსენსია. ეს არის საზოგადოებრივი ყოფა-ცხოვრების კანონზომიერების წინააღმდეგ მიმართული პოლიტიკური პროცესი, რაშიც მონაწილეობას, ახლა „ქართული ოცნების“ წევრი რომ ვყოფილიყავი, ნამდვილად აღარ მივიღებდი. ახლა გასაგებია, რატომ წავიდნენ წინააღმდეგნი რომ „ქართულ ოცნებაში“ ვყოფილიყავი. ალბათ, იმიტომ, რომ თინა ხიდაშელმა და დავით უსუფაშვილმა ზუსტად იცოდნენ, ჩემისთანა სუბიექტის ასეთ პოლიტიკურ ვითარებაში უმრავლესობის წევრად გამოცხადება, სასაცილო იქნებოდა.
-ბატონო დიმა, აშშ-ში მოქმედებს ციხეში წიწაკის გაზის გამოყენების სტანდარტი, რაც ერთი თვის წინ ჩვენი კანონმდებლობითაც იქნა დაშვებული. რა ხდება, 1 ოქტომბერი ხომ პატიმრების გაუგონარ წამებას მოჰყვა და პატიმრებს ისევ წამებით ვებრძვით?
-ძალიან დიდი მადლობა ამ შეკითხვისთვის, ეს ძალიან საყურადღებო საკითხია და სამწუხაროდ, სხვა მედიასაშუალებების განხილვის ეპიცენტრში არ არის. საკითხი ეხება პენიტენციალურ სისტემაში პროცესის მართვის ახალი ინსტრუმენტების დანერგვას. ცნობილია, რაც გამოიყენებოდა ძველიმეთოდები, პირადი პაემნების რაოდენობის შეზღუდვა და პირადი კორესპონდენციის მიმოქცევის შეზღუდვა. 2012 წელს ტელეფონით სარგებლობის შეზღუდვაც დაკანონდა. ეს ცვლილებები პატიმრობის კოდექსში შევიდა. ყველაზე მძიმე დისციპლინარული სახდელი, რომელიც ადმინისტრაციულად დასჯილ პატიმარს ედებოდა, იყო პატიმრობა 90 დღით, რაც არაადამიანურად, ბარბაროსულად ჟღერდა. ზოგი თავისი არსით ანტიკონსტიტუციურიც კი არის, მაგრამ ახალმა ხელისუფლებამ და სოზარ სუბარმა ესეც არ იკმარეს, რომელიც ინიციატორი გახდა იმისა, რომ პრაქტიკაში დაენერგათ აპრობირებული მეთოდები, რომელსაც აშშ-ს ციხეებში იყენებენ. ის, რაც დღეს ჩვენთან დაინერგა, აშშ-ს ციხეებში არსებული ინსტრუმენტების პირდაპირი კალკირებაა. ესაა დამაწყნარებელი სკამი, რომელზეც პატიმარი ხელებით, ფეხებით, ტანით და კისრითაა მიბმული და როცა ცდილობს სიტყვიერი პროტესტი გამოხატოს, ამ დროს იყენებენ მეორე „ლეგალურ“ ინსტრუმენტს წიწაკის გაზს, რომელსაც სახეში აფრქვევენ და რაც დამწვრობას იწვევს. როგორც უფლებადამცველმა ვალდებული ვარ განგაშის ზარს შემოვკრა და ვთქვა: ასეთი ინსტრუმენტების დანერგვა ძალიან მაღალი ალბათობის რისკია, რათა სასურველ შემთხვევაში ინტერესის ჯგუფს დაქვემდებარებული პატიმრების წინააღმდეგ წამების ფორმების სახით დანერგონ და გამოიყენონ, რასაც ლეგალური ხასიათი ექნება.
- რას მიიჩნევთ ახალი ხელისუფლების ყველაზე დიდ წარმატებად და დიდ შეცდომად?
-ახალი ხელისუფლების ყველაზე დიდი წარმატება არის ის, რომ მათ ძალიან დიდი წინააღმდეგობა დაძლიეს, რომელსაც „ნაცმოძრაობა“ „ქართულ ოცნებას“ საარჩევნო მარათონის გზაზე უწევდა, თუმცა კი ვიცოდით, რომ კოალიცია „ქართული ოცნება“ კოლექტიური ბიძინა ივანიშვილი იყო. ბარიერს ერთი ადამიანი წარმოადგენდა და არა კოალიციაში შემავალი სუბიექტები, რომელთა ჯამური მაჩვენებელი სულაც არაა პროპორციული თითოეული მათგანის პერსონალური ნდობის რეიტინგისა. შეუძლებელია ივანიშვილს ის ამაგი დავუკარგოთ, რაც მან „ნაცმოძრაობასთან“ გააფთრებულ ბრძოლაში გასწია. ხოლო ყველაზე დიდ ნაკლად მიმაჩნია სახე, რომელიც „ქართულმა ოცნებამ“ დღევანდელ დღეს გამოაჩინა და რომელიც პირდაპირ კავშირშია უმთავრესი პოლიტიკური ამოცანის შეუსრულებლობასთან, მთავარი პირობის გატეხვასთან, რამაც მათი სავარძლები უზრუნველყო. მეტიც, უტიფრად აცხადებენ, რომ მართლმსაჯულების ხარვეზების დამდგენი კომისიის მუშაობა ვერ შედგება იმის გამო, რომ თურმე სახელმწიფო ბიუჯეტს არ აქვს იმის სახსრები, რომ მატერიალური ზიანი აანაზღაუროს.
-სად ხედავთ დღეს საქართველოს მომავალს, ნატოში, ევროკავშირში თუ რუსეთში?
-ძალიან მნიშვნელოვანი კითხვაა იმიტომ, რომ თუკი წავალთ ერთპოლარული პოლიტიკური სამყაროს მოწყობისკენ, მაშინ არჩევანი, უალტერნატივოდ, დასავლეთია. მაგრამ თუკი რელურად გამოჩნდა ბერკეტი იმისა, რომ მსოფლიო ორპოლარული გახდეს, რაც დემოკრატიული საზოგადოების განვითარებისთვის მეტი კანონზომიერების შემცველია, რა თქმა უნდა, მიმაჩნია, რომ საქართველოს არჩევანი უნდა იყოს იქ, სადაც ყველაზე ხელსაყრელი იქნება განახორციელოს მთავარი გლობალური მიზანი ქვეყნის გლობალური უსაფრთხოებისთვის. ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა, დემოგრაფიული პროცესების დადებითი მაჩვენებლებისკენ წარმართვა, მეცნიერების განვითარება - აი, ჩვენთვის მთავარი პრიორიტეტები. ამ პრიორიტეტებს, საქართველოსთვის, რომელი წახნაგიც, პოლუსიც უფრო მეტად უზრუნველყოფს, მისი არჩერვანიც იქით უნდა იყოს მიმართული. მიუხედავად იმისა, რომ ევროპული არჩევანის დროს უვიზო რეჟიმის ამოქმედებით გვკვებავენ, ჩვენ ვხედავთ რომ მის უკან რეადმისიის ხელშეკრულება ამოქმედდა, რომელმაც უმწვავესი, ჩვენთვის სავალალო შედეგები უკვე გამოიღო. ევროპის საემიგრაციო სამსახურები მოტივირებულნი არიან, რომ ჩვენი არალეგალები ქვეყნის ტერიტორიიდან გამოყარონ, მათი სატრანსპორტო ხარჯები კი საქართველოს ბიუჯეტის გადასახდელია. მეტიც, მესამე ქვეყნის მოქალაქეები, რომლებიც საქართველოს გავლით ევროპაში გადავიდნენ, მათი დეპორტაციის ხარჯებიც საქართველოს ბიუჯეტის გადასახდელია. კონკრეტული დაპირებების უკან ამას ვხედავ, სხვა დანარჩენი ხმად მღაღადებლისა უდაბნოსა შინა რჩება. თუ ჩვენი ადგილი არის ევროპაში და ვფიქრობ, ევროპას ბევრი რამ აქვს სასწვლი 2 ათასწლოვანი ქრისტიანული კულტურის სახელმწიფოსგან, მაშინ ეს ურთიერთობა ორ თანაბარსუბიექტს შორის უნდა წარიმართოს და ევროკავშირმა ის თავისებურებანი გაითვალისწინოს, რასაც ქართველი ერი არასდროს, არაფრის ფასად არ გადავა.
-ხორციელდება თუ არა მოსმენები? მერაბიშვილის დროს ამ კუთხით „განებივრებულნი“ ვიყავით, იგივე საფრთხე არსებობს თუ არა დღესაც?
-ძალიან მნიშვნელოვანი შეკითხვაა, შევეცდები მოკლედ გიპასუხოთ. ერთგვარი ტენდენცია დაიწყო, როცა რაღაც საერთო ნიშნით გაერთიანებულ არასამთავრობო ორგანიზაციათა ნაწილი, ეგიდით - „ეს შენ გეხება,“ საპროტესტო მოძრაობას იწყებს. ახლა ამ არასამთავრობოთა კოალიციამ „აღმოაჩინა“, რომ თურმე შეიძლება კიდევ გვისმენდნენ. გასაკვირია, რატომ არ მოახდინეს მათ რეაგირება ამ ფაქტთან დაკავშირებით მაშინ, როდესაც „პატრიოტის აქტი“ ამოქმედდა და პრევენციული მოსმენებისა და ელექტრონული ფოსტით გაკონტროლების საკითხი იმგვარად გადაწყდა, როგორც ეს ხორციელდებოდა. ამ აქტის მოქმედების საფუძველზე ყველას გვისმენდნენ. მაშინ ამ არასამთავრობოებიდან არავითარი რეაგირება და პროტესტი არ მახსოვს. ხოლო როცა მათ გრანტები სჭირდებათ, იმის ძახილი, რომ გვისმენენ, ცოტა არ იყოს ეჭვებს აჩენს – ესაა ყვირილი ყვირილისთვის თუ ყვირილი კონკრეტული შედეგისთვის.
- ვინ არიან თქვენი პოლიტიკური მეგობრები?
- დღესდღეობით, ყველა ვინც ცდილობს, რომ მესამე პოლიტიკურ ძალად ჩამოყალიბდეს, რომელმაც დღეს არსებული მმართველი კოალიციის მიერ აუსრულებელი დაპირებების ასრულება უნდა უზრუნველყოს. ჩემთვის ყველა განხილული იქნება როგორც პოტენციური პარტნიორი.
-ბატონო დიმა, პოლიტიკიდან სხვა თემებზე გადავინაცვლოთ. პირველ რიგში გილოცავთ მერვე შვილის შეძენას, ღმერთმა ჯანმრთელი და ქვეყნის სასახელო გაგიზარდოთ, რამდენი შვილის ყოლას აპირებთ?
-დიდი მადლობა, მყავს 5 ვაჟი და სამი ქალიშვილი. მერვე შეგვეძინა ანდრია, რომელიც რამდენიმე წლით უმცროსია ჩვენს შვილიშვილებზე დიმიტრიზე და ანაზე. ეს უდიდესი სიხარულია, მითუმეტეს, რომ 46 წლის ასაკში ვარ და ჩემს მამობრივ განცდას, გაცილებით უფრო მეტი შინაგანი მღელვარება და სიხარული ახლავს ვიდრე 23 წლის წინ, როცა პირველი შვილი შეგვეძინა. ჩვენ გვეყოლება იმდენი შვილი, რამდენსაც ღმერთი მოგვცემს. ქართველების გადარჩენის ფორმულა სწორედ მრავალშვილიანობაა.
-როგორი ხართ სუფრაზე, თამადობა თუ გიყვართ?
- თამადობა და ზოგადად, სუფრა მიყვარს. მიმაჩნია, რომ სუფრა ჩემი ცხოვრების სტიქიაა იმიტომ, რომ სუფრასთან ყოველთვის განეწყობი იმისთვის, რომ ახლო წარსულისა და აწმყოს მნიშვნელოვანი ფაქტები შეაჯერო და ეს ყველაფერი გადმოსცე სადღეგრძელოში, რომელიც ლოცვის პარალელური სახეა. ძალიან მნიშვნელოვანია სუფრასთან, კარგად გატარებული დრო, რომელიც მუსიკის თანხლების გარეშე სრულყოფილად არ მიმაჩნია
-მღერით?
-მაქვს სმენა, ნაკლებად ვმღერი მიუხედავად იმისა, რომ კონსერვატორიასთან არსებული შვიდწლედი მაქვს დამთავრებული. ვმღერი, მაგრამ არა ინტენსიურად.
- და ბოლოს, ტრადიციული შეკითხვა: შეგვიფასეთ რუბრიკა და თუ სურვილი გაქვთ, მიმართეთ მკითხველს
-პირველ რიგში, მინდა ღრმა პატივისცემა გამოვხატო თქვენს მიმართ. სხვადასხვა დროს, სხვადასხვა პირობებში ჩვენ არაერთხელ გვქონია ძალიან საინტერესო დიალოგები და მიმაჩნია, რომ მსგავსი რუბრიკა მსგავსი შეკითხვებით, რომელიც საზოგადოებას ყოველთვის აინტერესებს და რომელიც გარდა პოლიტიკოსის მსოფლმხედველობრივი რაობისა, მისი პირადი ცხოვრების გარემოებებსაც გულისხმობს, რა თქმა უნდა, ყოველთვის მაღალი ინტერესის მატარებელია. მედიის როლი სწორედ იმაში გამოიხატება, რომ საზოგადოების მაღალი ინტერესი შეკითხვებში გადმოღვაროს, რაც ჟურნალისტის მოვალეობაა, რასაც თქვენ პირნათლად ასრულებთ და მომავალშიც გისურვებთ ასეთი პრინციპულობით გაგეგრძელებინოთ თქვენი შემოქმედება. თქვენს სააგენტოს ვუსურვებ წარმატებებს და იმას, რომ პოლიტიკოსთა ცხოვრება რაც შეიძლება უფრო საჯარო გახადოს.

თათული ლორთქიფანიძე
საინფორმაციო სააგენტო „ნიუსპრესი“